Założyciel Zgromadzenia

Bł. Edmund BOJANOWSKI (1814-1871)

Do historii przeszedł jako „serdecznie dobry człowiek”. Ten wielkopolski szlachcic z powodu słabego zdrowia nie ukończył studiów ani seminarium duchownego. Mimo to dokonał rzeczy wielkich.

Zwolennik pracy organicznej, pod zaborem pruskim w warunkach intensywnej germanizacji, rozwinął owocną działalność społeczną, patriotyczną, oświatową, publicystyczną i wydawniczą.

Miłośnik literatury. Jednak porzucił swoją pasję, aby pomagać ludziom w środowisku, gdzie żył. Najpierw zaopiekował się dziećmi, które straciły rodziców w czasie epidemii cholery. Później zorganizował sieć ochronek – dzisiejszych przedszkoli – dla dzieci wiejskich, a na ich wychowawczynie powołał młode kobiety z ludu.

Tak powstało Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny. Jest to dziś jedna z największych wspólnot zakonnych w Polsce. Założenie zgromadzenia żeńskiego przez świeckiego mężczyznę pozostaje dotąd fenomenem na skalę światową.

Siłę do swojej niezwykle aktywnej działalności „Apostoł Miłosierdzia” czerpał z codziennego uczestnictwa w Mszy świętej. Właśnie kult Eucharystii i ufna miłość do Maryi, są najbardziej wyrazistymi rysami duchowości Bojanowskiego.

Edmund Bojanowski był człowiekiem, który pokładał bezgraniczną wiarę w Bożą Opatrzność – jak mało kto potrafił Bogu dziękować za wszystko: za piękno przyrody, spotkanych na swej drodze ludzi i otrzymane łaski.

Ostatnie lata swojego życia, pozbawiony własnego domu, spędził w gościnie u swego przyjaciela, księdza Gieburowskiego w Górce Duchownej, gdzie zmarł 7 sierpnia 1871 roku.

Jego grób znajduje się w Luboniu pod Poznaniem. Edmund Bojanowski został beatyfikowany 13 czerwca 1999 roku w Warszawie przez św. Jana Pawła II. 7 sierpnia 2014 roku relikwie błogosławionego zostały umieszczone w Panteonie Wielkich Polaków w Świątyni Opatrzności Bożej na warszawskim Wilanowie.

Od ponad 150. lat jego charyzmat jest na nowo odkrywany i przeżywany przez apostolat ludzi świeckich, którym z właściwą sobie serdeczną dobrocią, nieustannie podpowiada, że tylko w bezinteresownej służbie dla drugich, człowiek może przekroczyć samego siebie i stać się darem dla innych.

Powrót do strony głównej